Moderate, Regulate or Deregulate Greed?

Moderation, in the Buddhist sense, is the imperative to always seek for the middle path. Put another way, it commands to avoid excesses.

Used as the norm of an economic policy, moderation has proven to be effective in Thailand were King Bhumibol Adulyadei has institutionalized "sufficiency economy" as the middle path approach to human development, poverty reduction and conserving the environment in the country.

In this context, moderation makes economic policy a moral issue. I find this problematic because moral incentives are not effective incentive mechanisms for development.

In the case of the Philippines where about 90% of the Filipinos are Christians who regularly receive sermons that greed is evil, the moral incentive to do good and avoid evil has obviously failed because the country has been consistently one of the most corrupt in the world at the cost of its development drive.

While Buddhism's success as a moral incentive can be attributed to its orientation as a personal commitment to perfection, Christianity's failure could be its propensity to condone imperfection as implied by forgiveness and mercy as recognized virtues.

Instead of moderating greed through ineffective moral incentives, since human beings are by nature self-interested, put bluntly, human beings are greedy, the practical policy response would be to decide on whether to regulate or deregulate greed.

Regulation is premised on the idea that greed is evil. Thus, it requires a strong interventionist state to punish the greedy using coercive laws and repressive taxes as apparatuses of its police power to maintain a status quo of authoritarian political order based on the rule of law. While this works in states with Buddhist population like Thailand and other developing countries in east Asia, regulation breeds corruption in countries like the Philippines where moral incentives fail to curb the natural urge of greed that tempts people, even government officials, to circumvent the laws to create opportunities to convert public goods into private gain.

Deregulation, on the other hand, is premised on the idea that greed is good. In contrast, it merely requires a weak minimal state that allows the market to take advantage of greed by letting the greedy compete among themselves. In the process, competition lowers the cost of commodities and services, improves their quality and increases efficiency. The role of the state is reduced into a night watchman who intervenes only to guarantee that the natural urges of greed produces the greatest happiness of the greatest number of people by dismantling monopolies and ensuring fair competition.

-----

Diego A. Odchimar, III is a graduate student at the National College
of Public Administration and Governance, UP Diliman.

Friday, February 29, 2008

NOTE: This is a handout from a professor back in college. All credit goes to the original author. Posting this to promote redundancy. Go, technology!

Pelikulang Pinoy: Basura ba?

NOTE: This was something we had to submit for a course back in college. Obviously, we didn't take it seriously. Still aced it though.

Mula sa mga forum sa Internet hanggang sa mga aklat, peryodiko at mga kritiko, marami ang nagsasabing nawawala na ang kalidad ng mga pelikulang Pilipino. Noon lamang Manila Film Festival noong 2004, sinasabing natambakan ng pelikulang Spiderman 2 ang lahat ng mga pelikulang naipasok sa FilmFest at matindi ang pagkakadismaya ng mundo ng showbiz. Masasabi ba nating tapos na ang panahon ng pelikulang Pilipino?
Isina-Tagalog mula sa akda ni C.A. Remollino (2003) na Today’s movies and the Young:
“Ano na ang nangyari sa industriyang pelikula natin? Bakit, sa halip na ipinagmamalaki ang katapangan at mabutimg asal, at sa halip na ipalaganap ang mental, emosyonal at political na pag-unlad, an gating mga produser ay sa kabilang direksyon nakatanaw?
Ang nauuso na ngayon ay ang mga pelikula tungkol sa krimen at iba pang paglabag sa moralidad at sa kasamaang palad, mukhang ito ay tinatangkilik ng mga kabataan.”

Bilang pagtatapos sa akda ni Remollino, sinabi niya sa kanyang aklat na:
“Ang layunin ng paggawa ng pelikula ay mapalawak ang kaisipan ng manonood at hindi lamang upang kumita ng salapi.”

Kung babasahin nating maigi, sinasabi ni Remollino na sa kasalukuyang panahon, ang mga mamemelikula ay hindi na gumagawa ng pelikulang de kaledad, kundi gumagawa lamang ng pelikula upang kumita.

Dahil nasakop ang Pilipinas ng mga dayuhan pagkatapos pa lamang ng pagkalaya mula sa mga Kastila, di na nakapagtataka na ang sambayanan ay mahilig sa produktong dayuhan. Ayon na nga sa kay Barth Suretsky, isang immigrante na ninirahan sa bansa, ang kulang sa pagiging maganda ng bansa ay ang pagmamahal ng mga Pilipino sa sarili nila. Sabi niya, ang mga Pilipino ay kadalasang nagpipigil kung ang isang ideya ay naisip ng isang kababayan subalit kung ito ay naisip ng dayuhan, ito ay isang magandang ideya, masama man ito o hindi.

Nakakalungkot isipin, ngunit totoo. Maaari bang ang matagal na pagkakabihag ng bansa sa kamay ng mga dayuhan ay ang dahilan sa din a siguro mawawalang colonial mentality nito?

Ayon na rin kay Lino Brocka (1975), ang ambisyon ng mga mamemelikula ngayon ay gumawa ng isang obra upang kumita, sa halip na baguhain ang masa o bakya crowd at gawin silang isang kritikong pangkat ng manonood na marunong umunawa ng magandang pelikula at tumaggi sa mga pelikulang basura lamang.

Ang isa pang aspeto ng pagkakaiba ng pelikulang lokal at banyagang pelikula ay ang ideya ng special effects. Sa ibang bansa, pinagkakagastusan ang mga ito at sinisigurong mamamangha ang manonood. Sa kabilang palad, mahirap mang aminin, sa pagkatagal-tagal na panahon ay ang pinakamalapit nating deskripsyon ng special effects ay ang tinatawag na LLC o Lito Lapid Cars. Puro lamang paulit-ulit na pasabog at tila madaling hulaan ang mga pangyayari sa mga kwento n gating mga palabas. Kung ito ay drama, aapihin ang bida at magkakatuluyan pa rin sa banding huli. Kung ito ay aksyon, tila laging may leading lady ang bida at lagi itong nananalo sa banding huli. Ang masamang epekto nito ay tila apathetic ang mga Pilipino sa pagbagsak ng industriya nating ito.

Sa kabutihang palad ay mayroon nang mga mamemelikula ngayon na naglalayong mapaunlad ang kalidad ng pelikulang Pilipino at pilit na pinapantayan ang kalidad ng mga dayuhang pelikula. Sa paglipas ng panahon, sana ay mailagay sa mapa ng showbiz ang Pilipinas.

1017

First time ko po magpost...

Kanina e nagturo sa amin ang professor namin sa RC (Rizal Course) galing UP at ex-aktibista. Napaniwala ako sa sabi niya na ang pag-sali sa mga rally ay pawang pagkita lamang ng pagreklamo ng tao sa ka*!@##* ng pamahalaan (oo nga no!) at pagkita rin sa matinding dependence ng tao sa pamahalaan.

Ayon sa pagkakaintindi ko (na ginawa ko habang naglalaro ng cellphone at kumakain) ay dahil demokratikong bansa tayo ay tayo rin ang nagluklok sa mga opisyal natin. Sa pagboto ng karamihan (HINDI LAHAT)ay pawang tayo rin ang may kasalanan ng nangyayari sa atin dahil binigyan natin ng kapangyarihan ang mga taong wala namang magawang matino sa mga kapangyarihang ito.

Bilang pagtatapos, sinabi niya na kung walang magawa ang pamahalaan mo para sa iyo, pilitin mo na lang na may magawa ka para sa sarili mo upang tumino nang kaunti ang bayan mo. Iyon daw ang dahilan kung bakit hindi na siya dumadalo sa mga rally at mga gawain ng mga aktibista.

Opinyon lang po niya iyon at marahil ay medyo opinyon ko na rin at dahil demokratikong bansa tayo and naniniwala kaming hindi kami mababaril sa Luneta sa pagsabi nun.

Blahblahblah!!!